Andrew Jackson, 1828 yılında başkanlık mücadelesine girdi. Siyasi rakipleri, onun sert mizacını ve uzlaşmaz tutumunu küçümsemek amacıyla kendisini eşekle özdeşleştirmişti. Jackson, kendisine yöneltilen aşağılamayı reddetmek yerine eşeği kararlılığın, dayanıklılığın ve halktan yana duruşun sembolüne dönüştürdü. Bu tercih, Amerikan siyasi iletişim tarihinde önemli bir kırılmayı oluşturdu.
Thomas Nast, 15 Ocak 1870’de yayımlanan bir çizimde eşek, ölmüş bir aslanı tekmeleyen saldırgan bir figür olarak resmedilmişti. Aslan, Abraham Lincoln döneminin Savaş Bakanı Edwin Stanton’ı temsil ederken eşek, Demokrat çizgideki basına yönelik bir eleştirinin aracıydı. Dört yıl sonra, 7 Kasım 1874’te yayımlanan bir başka karikatürde Cumhuriyetçi oyları temsil eden fil sahneye çıktı. Nast, üçüncü başkanlık dönemi tartışmalarının yarattığı siyasi korkuyu, paniğe kapılmış devasa bir fil üzerinden anlatıyordu.
Her iki sembol de siyasi eleştirinin, alayın ve dönemin medya mücadelelerinin ürünüydü. Filin gücü, eşeğin inadı ve Washington’un siyasi karakteri. Amerikan siyasetinin iki büyük partisi, kendilerini tanımlayan en güçlü görsel kimliklerini bir siyasi danışmandan değil, bir karikatüristin kaleminden miras aldı. Demokrasi değişiyor, siyasi propaganda değişmiyor. 2026 ara seçimleri, bu tarihsel sembollerin günümüzde ne kadar farklı bir siyasi gerçekliği temsil ettiğini yeniden gösteriyor. Donald Trump’ın başkanlığının ikinci yarısına girilirken Kongre üzerindeki mücadele yalnızca Cumhuriyetçiler ile Demokratların sandalye hesabından ibaret değildi. Başkanlık yetkilerinin sınırları, yargı ile yürütme arasındaki gerilim, ekonomik çıkar gruplarının etkisi, dış politika tercihleri ve Amerikan toplumundaki kutuplaşma bu rekabetin temel unsurlarını oluşturuyor.
