Astrofizikçiler, Güneş'in ömrünün sonunda kütlesinin yaklaşık yarısını beyaz cüceye dönüşene kadar kaybedeceği düşünülen süreçte, pürüzsüz bir süreç olmadığını keşfetti. Bu süreç, binlerce ayrı patlama ve püskürme halinde gerçekleşecek. Güneş'in her bir kütle fırlatmasında küçük itmeler oluşturması, gezegenlerin yörüngelerinde dengesizlik yaratabiliyor. Bu rastgele değişimler, dış Güneş Sistemi'nde büyük sarsıntılara neden oluyor.
Avay Uzay Ajansı'nın Gaia gözlemevinden elde edilen veriler ışığında yapılan simülasyonlar, dış gezegenlerin Güneş'in dış katmanlarını tamamen kaybetmeden önce yörüngelerini kesmeye başlayabileceğini gösteriyor. Bu erken istikrarsızlık, Uranüs ve Neptün gibi dev gezegenlerin yer değiştirebileceği ve yörüngelerinin kaotik bir hale gelmesine neden olabilir. Hatta Satürn gibi halkalarıyla bilinen devler, uzay boşluğuna fırlatılarak serbest birer gezegen haline gelip kalmayabilir.
Gerçekleştirilen modellemeler, Güneş Sistemi'nin üç milyar yıl içinde, yani bugünden on milyar yıldan kısa bir süre sonra kendi iç dinamikleriyle yok olabileceğini gösteriyor. Isaac Newton'ın asırlar önce öngördüğü sistem istikrarsızlığının gerçek olduğu, ancak yıkımın dışarıdan gelen yabancı bir yıldızdan değil, sistemin kendi merkezinden kaynaklanacağı anlaşılıyor.
