İsrail'de Netanyahu dönemi çatırdıyor. Netanyahu karşıtı partiler 67 sandalyeye ulaştı. Ancak bu sonuç, iktidarın el değiştirmesini garanti etmiyor. Çünkü Netanyahu karşıtı Yahudi partilerinin yalnızca 48 milletvekili bulunurken, siyasi dengeleri belirleyen diğer 19 sandalye Filistinli seçmenlerin desteklediği Arap partilerinin elinde. Cumhurbaşkanı Isaac Herzog’un eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot’u hükümeti kurmakla görevlendirmesi, Netanyahu döneminin sona erebileceği beklentisini güçlendirse de parlamentodaki ideolojik ayrılıklar yeni hükümetin önünde ciddi engeller oluşturuyor. Üstelik bu kriz, Netanyahu’nun devam eden yolsuzluk davaları, Likud Partisi içerisindeki olası liderlik mücadelesi ve ABD Başkanı Donald Trump’ın Ortadoğu hesaplarıyla birleşerek çok daha karmaşık bir boyut kazanıyor.
İsrail’de artık tartışılan yalnızca başbakanlık koltuğuna kimin oturacağı değil; Netanyahu’nun kurduğu siyasi düzenin ayakta kalıp kalamayacağı ve olası bir iktidar değişiminin bölgesel güç dengelerini nasıl etkileyeceği. Sandıktan çıkan sonuç, Netanyahu’nun siyasi kariyerinin sona erdiğini değil, iktidarını koruma mücadelesinin daha zorlu bir aşamaya geçtiğini gösteriyor. 19 Filistinli Milletvekili İsrail Siyasetinin Kilidi Oldu Seçim sonuçlarının en önemli siyasi mesajlarından biri, İsrail vatandaşı Filistinlilerin parlamentodaki temsil gücünün hükümetin kaderini belirleyebilecek düzeye ulaşması oldu.
Arap partilerinin elde ettiği 19 sandalye, Netanyahu karşıtı Yahudi partilerinin 48 milletvekiliyle birleştiğinde 67 üyelik güçlü bir çoğunluk oluşturuyor. Ancak İsrail siyasetinin temel çelişkisi tam da burada ortaya çıkıyor. Netanyahu’yu iktidardan uzaklaştırmak isteyen bazı muhalefet partileri, aynı hedefe ulaşmalarını sağlayabilecek Filistinli milletvekilleriyle hükümet kurmaya yanaşmıyor. Eisenkot’un seçim kampanyasında Arap partileriyle koalisyona mesafeli yaklaşması, hükümet kurma sürecinin en önemli ideolojik engellerinden birine dönüştü. Buna karşılık Demokratlar Partisi lideri Yair Golan, Arap milletvekilleriyle siyasi iş birliğine daha açık bir tutum sergiliyor. Filistinli partilerin Cumhurbaşkanı Herzog’a Eisenkot’u önermesi, Netanyahu döneminin sona ermesi için parlamenter sistem içerisinde rol üstlenmeye hazır olduklarını ortaya koydu. Ancak bu desteğin hükümet oluşumunda karşılık bulmaması, Filistinli seçmenlerin İsrail siyasi kurumlarına duyduğu güveni daha da zayıflatabilir. İnsan hakları örgütlerinin İsrail’in Filistinlere yönelik uygulamalarını apartheid olarak nitelendirdiği bir dönemde yaşanan bu tartışma, yalnızca bir koalisyon anlaşmazlığından ibaret değil.
