1918 yılında Osmanlı İmparatorluğu'nda, İstanbul'un Eminönü bölgesindeki Tahtakale ticaret merkezinde bir cinayet işlenmişti. Olay, sabah erken saatlerde Aris adlı bir kişiye ait sabuncu dükkânında meydana gelmişti. Dükkanda gece bekçisi olarak görev yapan Kiyos, bıçaklanarak öldürüldü. Olay yerinde bulunan kanlar ve yaralar, cinayetin bir saldırı sonucu meydana geldiğini gösteriyordu. Ancak katilin kimliğini ortaya çıkarabilecek bir görgü tanığı yoktu. Polis, cinayetin neden işlendiğini ve saldırganın dükkânda ne aradığını belirlemeye çalışıyordu. İş yerindeki para ve değerli eşyaların hedef alınmış olabileceği ihtimalleri de soruşturma kapsamında değerlendiriliyordu.
Olay yerine gelen polis ekipleri, cinayetin işlendiği ticarethanede araştırma başlattı. Bekçinin vücudundaki bıçak yaraları, ölümün bir saldırı sonucunda meydana geldiğini gösteriyordu. Ancak katilin kimliğini ortaya çıkarabilecek bir görgü tanığı yoktu. Polis, cinayetin neden işlendiğini ve saldırganın dükkânda ne aradığını belirlemeye çalışıyordu. İş yerindeki para ve değerli eşyaların hedef alınmış olabileceği ihtimalleri de soruşturma kapsamında değerlendiriliyordu.
Polis, olay yerinde yeniden araştırma yapmaya başladı. Eminönü Komiserliğinden bir yetkili, saldırganın olay yerinde parmak izi bırakmış olabileceğini düşünerek birkaç yıl önce kurulan Daktiloskopi Şube Reisliğine haber verdi. Bu birim, sonraki yıllarda gelişen olay yeri inceleme çalışmalarının öncülerinden biri olacaktı. Olay yerine, Emniyeti Umumiye Müdürlüğü İstihbarat Müdür Muavinliğinden Daktiloskopi Şube Reisliğine atanan Yusuf Cemil Bey geldi. Yusuf Cemil Bey, o yıllarda Osmanlı polisinin kullanmaya başladığı parmak izi inceleme yöntemi üzerinde uzmanlaşmış öncü isimlerden biriydi. Cinayetin işlendiği dükkanda araştırma yapan Yusuf Cemil Bey, saldırganın dokunmuş olabileceği eşyaları incelemeye başladı. Polis için önemli olan yalnızca cinayet aletini bulmak değildi. Katilin iş yerinde bıraktığı ve çıplak gözle kolayca fark edilemeyen izler de araştırılıyordu. Dükkânda bulunan eşyalardan biri özellikle dikkat çekti. Bu, iş yerini aydınlatmak için kullanılan bir gaz lambasıydı. Gaz lambasının cam yüzeyinde parmak izleri vardı. Bu izlerin cinayetle bağlantılı olup olmadığı henüz bilinmiyordu. Ancak gaz lambasının olay sırasında kullanılmış olması ihtimali, izleri soruşturma açısından önemli hale getiriyordu. Yusuf Cemil Bey, parmak izlerini belirginleştirmek amacıyla dönemin kriminal inceleme yöntemlerinden yararlandı. Yapılan incelemede üç parmak izi bulundu. Gaz lambasının yüzeyindeki izler, karşılaştırma yapılabilecek şekilde kayıt altına alındı. Artık polisin elinde cinayetle bağlantılı olabilecek fiziksel deliller vardı. Ancak asıl soru şuydu: Gaz lambasına dokunan kişi kimdi?
